रे विअअंधआर—विअडं एक्कं दोहणवि उह विअणावासं।
वड्ढिताए विसमअं मअणाणुसआण से वहुप्पइ हिअअं॥ १३९॥
(रे विततान्धकारविकटं एकं द्वयोरपि पश्य वेदनावासम्।
वर्धिताया विषमयं मदनानुशयानां तस्याः भविष्यति हृदयम्॥)
३. द्ृशि ज्ञानान्यथात्वं यथा—(सक. ५.१४५)
परिअट्ठंते णिसिसमए मंडलिअकुसुमाउहं व अणंगं।
विरहम्मि मण्णइ हरी णहे अणत्थपरिउट्ठिअं व मिअंकं॥ १४०॥
(परिवर्धमाने निशासमये मण्डलित—कुसुमायुधमिवाऽनङ्गम्।
विरहे मन्यते हरिर्नभस्यनर्थप्रत्युत्थमिव मृगाङ्कम्॥)
४. (भ्रमणं) यथा—
गहणद्धपणंमि गरुअचिंतालहिअं पेच्छइ पुरओ।
पुरओ वठिअं रोसालं भंत लोअणं तीए मुहं॥ १४१॥
(ग्रहणार्धपणे गुरुकचिन्तालब्धं प्रेक्षते पुरतः।
पुरतो वलितं रोषवद् भ्रान्तलोचनं तस्या मुखम्॥)
५. वक्त्रे च्छायाभ्रंशो यथा—
पुरओ चिंतअवलआ पच्छा अपराहगोरकपिसंवलआ।
विरअंति किं दवेत्तिअ हरिणो अणुणअमणोरामुहसोहं॥ १४२॥
६. तत्तै(त्रै)वोत्कण्ठावेशो यथा—
ससिदिण्णवसद्धक्खो ओरादिअधीरहिअअलद्वा ॰ ॰।
॰ ॰ सक्कं हरिम्मपि विरहुक्कंठो॥ १४३॥
७. वाचि वैक्लव्यं यथा—
उग्गाहिअपंहुट्ठा दरजंपणमुक्कबहलणीसासा।
साहंति विरहदुक्खं असमत्तवअक्खरावि से उल्लावा॥ १४४॥
(उद्ग्राहितप्रस्मृता दरजल्पनमुक्तबहलनिःश्वासाः।
कथयन्ति विरहदुःखं असमाप्तवचोऽक्षरा अपि तस्या उल्लापाः॥)
८. तत्रैव विप्रलापो यथा—(सक. ५.३४१)
असमत्तो वि समप्पइ अपरिग्गहिअलहुआ परगुणालाओ।
तस्स पिआपडिबंधा ण समप्पइ रइ—सुहा समत्ता वि कहा॥ १४५॥
(असमाप्तोऽपि समाप्यते अपरिगृहीतलघुकः परगुणालापः।
तस्य प्रियाप्रतिबद्धा न समाप्यते रतिसुखा समाप्तापि कथा॥)