(स्फुरिते वामाक्षि त्वयि यद्येष्यति मम प्रिय इति तत् चिरम्।
मीलित्वा दक्षिणानयनं त्वया अवितृष्णं प्रलोकयिष्यामि॥)
जेण जाणु ट्ठिअ-विअलिअ—धवल—वलअ—पडिरोहणेक्करसिआहिं।
वाहाहि कह णु तुएत्ति/तुरिज्जइ मामि पहिअपुरंधीहिं॥ ३५९॥
(येन स्थित—विगलित—धवल—वलय—प्रतिरोधनैकरसिकाभ्याम्।
बाहुभ्यां कथं नु त्वयेति/त्वर्यते सखि! पथिकपुरन्ध्रीभिः॥)
२. दूतोपगमो यथा—(मेघ. ९४)
रुद्धापाङ्गप्रसरमलकैरञ्जनस्नेहशून्यं प्रत्यादेशादपि च मधुनो विस्मृतभ्रूविलासम्।
त्वय्यासन्ने नयनमुपरिस्पन्दि शङ्के मृगाक्ष्या मीनक्षोभकुलकुवलयश्रीतुलामेष्यतीति ॥ ३६०॥
यथा वा—(मेघ. ९५)
वामश्चास्याः कररुहपदैर्मुच्यमानो मदीयैः क्रीडायोगं चिरपरिचितं त्याजितो दैवगत्या।
सम्भोगान्ते मम समुचितो हस्तसंवाहनानां यास्यत्यूरुः सरसकदलीस्तम्भगौरश्चलत्वम्॥ ३६१॥
३. दयितोपगमो यथा—
अज्ज मह इमं सहि दाहिणेअरं पिअअमागमणदूअं।
अवणिअ—खेअं वद्धाविआसि पप्फंदए अच्छी॥ ३६२॥
(अद्य ममेदं सखि! दक्षिणापरं प्रियतमागमनदूतम्।
अपनीतखेदं र्धापितासि प्रस्पन्दते अक्षि॥)
यथा वा—
वामेनैव विलोचनेन भवती दिष्ट्या चिरं वर्धिता प्रायः प्राप्स्यसि पारितोषिकमिमं धृष्टो जनो मादृशः।
अस्मिन् प्राङ्गणपीलुकुञ्जविटपे कृत्वा पदं दृश्यतां चञ्चत्केसरकन्धरेण करभेणायं वने वल्लभः॥ ३६३॥
(८. प्रियप्रत्यागमः— १२)
प्रवासतो गृहागमनं प्रियप्रत्यागमः। स उदात्तादिनायिकानिमित्तभेदाद् द्वादशधा। तेषु—
१. उदात्तादिनिमित्तो यथा—
आयाते दयिते मरुस्थलभुवां संचिन्त्य दुर्लङ्घयतां गेहिन्या परितोषबाष्पतरलामासज्य दृष्टिं मुखे।
दत्वा पीलुशमीकरीरकबलं चेलाञ्चलेनादरा— दुन्मृष्टं करभस्य केसरसटाभाराग्रलग्नं रजः॥ ३६४॥
२. उद्धतानिमित्तो यथा—
यद्दत्वा लवणाञ्जलिं स्वयमसावुच्छूनताम्रेक्षणा त्वामप्युदगतबाष्पमर्पितवती भूयोऽपि मत्सङ्गमः।
तत्किं निर्घृण विस्मृतं करभ हे येनाद्य पूर्णेनवधौ तस्याः क्रीडसि जीवितेन विजहद्गङ्गोपकण्ठे जलम्॥ ३६५॥
३. ललितानिमित्तो यथा—
दृष्टिर्वन्दनमालिका स्तनयुगं लावण्यपूर्णौ घटौ शुभ्राणां प्रकरः स्मितं सुमनसां दन्तप्रभा दर्पणः।