१. काव्यं = काव्यं जोरा. ; व्रताय = व्रताद्य जोरा.
५. मार्गवृक्षतो यथा—
पिअवंथू णिअत्तिहिं गोरिअहे दिट्ठि पहिल्ली धाइ।
तणु—गिरिणइ—सोत्ति चड—पुडइणिण कुडुं—इणावइ॥ ३४२॥
तरु—साहउ धुवंतिअहे वग्ग होति थणुल्ला।
तणुअ पिआसहं पत्थुअहंपहेण . . . . ल॥ ३४३॥
(५. दैवनिमित्तशकुनोपश्रुतयः— ४)
प्रियागमज्ञानहेतवो दैवनिमित्थशकुनोपश्रुतयः। तेषु—
१. दैवो यथा—
येष/(षुः स्मरस्य ननु) पञ्चमकण्टकस्था सौम्यास्तृतीयरिपुलाभगताश्च पापाः।
आयान्ति तेषु भवनानि पुनः कृतार्थाः दत्तं द्विजातिषु पुरा विधिवद् यथार्थाः॥ ३४४॥
यथा वा—
जातिमित्रेऽथवा षष्ठे राहौ केन्द्रे च वार्द्युतौ।
प्रोषितागमनं विद्यात् तृतीये ज्ञेऽसितेऽपि वा॥ ३४५॥
२. निमित्तं यथा—
दत्तं पिण्डं नयनसलिलक्षालनाऽऽधौतगण्डं द्वारोपान्ते गतदयितया सङ्गमान्वेषणाय।
वक्रग्रीवश्चलतशिराः पार्श्वसञ्चारिनेत्रः पाशाशङ्कीं गलितवलयं क्रान्तमश्नाति काकः॥ ३४६॥
यथा वा—
तैलाक्तानलकान् कपोलपतितान् सन्धाय कर्णान्तरे वस्त्रान्तेन विलम्बिना सरभसं प्रच्छाद्य पीनौ स्तनौ।
बाला वायसमेवमाह बहुशो दास्यामि ते यत् प्रियं चूतात् केसरपादपं व्रज शनैर्यद्येति मे वल्लभः॥ ३४७॥
—— —
३. शकुनो यथा—(सूमु. १४३)
गतोऽस्तं तिग्मांशुर्व्रज सहचरीनीडमधुना सुखं भ्रातः सुप्यास्सुजनसदृशं वायसकृतम्।
मयि स्नेहाद् बाष्पस्थगितजडदृष्टौ सकरुणं रुदत्या यो यातस्त्वपि स विलपत्येष्यति कथम्॥ ३४८॥
यथा वा—
जाताभीमरयास्तटद्रुमरजःकूलंकषा निम्नगा वान्त्युत्फुल्लकदम्बसौरभधरा मेघङ्करा वायवः।
एतच्चाभिनवो नवाम्बुगुरुभिर्नीतं घनैश्श्यामता— मद्याप्येष विरौति किं सखि!— वृथा वीतत्रपो वायसः॥ ३४९॥
४. उपश्रुतिर्यथा —
तरलयसि दृशं किमुत्सुकामकलुषमानसवासलालिते।
अवतर कलहंसि! वापिकां पुनरपि यास्यसि पङ्कजालयम्॥ ३५०॥