प्र—पराऽप—समन्वव—निर्दुर्व्याङ्न्यधयोऽप्यतिसूदभयश्च।
प्रतिना सह लक्षयितव्याः पर्युपयोरपि लक्षणमत्र ॥ ३५ ॥
(न्यासे १.१.१४)
वष्टि भागुरिरल्लोपमवाप्योरुपसर्गयोः ॥ ३६ ॥
(६.२.३७)
हितादिषु समो म्लोपं पाठं चाऽत्र श्रदन्तरोः ॥ ३७ ॥
(न्यासे ३.३.१०६)
एवमेते विंशतिर्वपिसश्रदन्तर्भिस्सह पञ्चविंशतिर्भवन्ति (व<अव, पि<अपि, स+श्रद्+अन्तर) (निरुक्तम् १.३.३—२२)
ते खलु (उपसर्गाः)— १. वाचकाः, २. द्योतकाः, ३. विशेषकाः, ४. सहाभिधायकाः, ५. कार्यार्थकाः, ६. निरर्थकाश्चेति षोढा हि विप्रथन्ते। तेषु —
(१. वाचका)
वाचका यथा 'प्रगता ऋषभा अस्माद् वनात् प्रर्षभं वनम् (मभा. १.४.६०)
परागता असवोऽस्येति परासुः
अपगतो मन्युरस्य अपमन्युः
सङ्गतमक्षेण समक्षम् (काशिका ५.४.१०७)
अनुप्राप्तो नासिकामनुनासिकः,
अवक्रुष्टः कोकिलया अवकोकिलः (मभा. १.४.७९),
मक्षिकाणामभावो निर्मक्षिकम् (मभा. २.१.६),
ऋद्ध्यभावो यवनानां दुर्यवनम्,
विरुद्धः पक्षो विपक्षः,
आदाय युध्यते तिदिति आयुधम् (मभा. ३.३.५८),
अत्ययो वातस्य निवातम्,
अधिगतमक्षेण अध्यक्षम्,
अपिहितः शलः अपिशलः,
अतीतः श्वानमतिश्वो वराहः (काशिका ५.४.८६),
समृद्धिर्मद्राणां सुमद्रम् (काशिका २.१.६),
उद्भूतोऽत्यर्थमुत्तमः,
अभिलक्ष्यं मुखमस्याभिमुखः,
प्रतिनिधेयः कायः प्रतिकायः,
परिम्लानोऽध्ययनाय पर्यध्ययनः (काशिका १.४.७९),
उपेत्याधीयतेऽस्मादित्युपाध्यायः (मभा. ३.३.२०)।