मा रइविआसिणी चिअ कमलच्छाआ विसंवअइ॥ १६७॥
(अन्तरयतः समुन्नतययोधरौ प्रियतमाया मुखचन्द्रम्।
मा रविविकासिन्येव कमलच्छाया विसम्वदति॥)
उत्तमा धीरा मध्यमा यथा—(अमरु.)
दुरादुत्सुकमागते विवलितं, संभाषिणि स्फारितं, संश्लिष्यत्यरुणं, गृहीतवसने कोपाञ्चितभ्रूलतम्।
मानिन्याश्चरणानतिव्यतिकरे बाष्पाम्बुपूरेक्षणात् चक्षुर्जातमहो प्रपञ्चचतुरं जातागसि प्रेयसि॥ १६८॥
उत्तमा धीरा मध्यमा यथा—
आतङ्कश्रमसाध्वसव्यतिकरोत्कम्पः कथं सह्यताम्॥ १६९॥
(पृ.८३४)
उत्तमा ऊढा मध्यमां यथा—
कह मा झिज्जउ मज्झो इमाएॅ कंदोट्टदलसरिच्छेहिं।
णअणेहिं जो ण दीसइ घण—थण—हर—रुद्ध—पसरेहिं॥ १७०॥
(कथं मा क्षीयतां मध्योऽस्याः कुवलयदलसदृक्षाभ़्या/?/म्।
नयनाभ्यां यो न दृश्यते घनस्तनभररुद्धप्रसराभ्याम्॥)
उत्तमा अनूढा मध्या यथा—(मामा. ४.८)
तन्मे मनः क्षिपति यत् सरसप्रहारमालोक्य मामगणितस्खलदुत्तरीया।
त्रस्तैकहायनकुरङ्गविलोलदृष्टिराश्लिष्टवत्यमृतसंवलितैरिवाङ्गैः ॥ १७१॥
उत्तमा धीरोढा मध्या यथा—
निश्च्योतन्ते सुतनु ! कबरीबिन्दवो यावदेते॥ १७२॥
(८७७)
उत्तमा धीराऽनूढा मध्या यथा—(मामा. २.२)
ज्वलतु गगने रात्रौ रात्रावखण्डकलः शशी दहतु मदनः किं वा मृत्योः परेण विधास्यतः।
मम तु दयितस्तातः श्लाघ्यो जनन्यमलान्वया कुलममलिनं न त्वेवायं जनो न च जीवितम्॥ १७३॥
उत्तमा अधीरोढा मध्या यथा—(कुसं. ८.५)
एवमालि ! निगृहीतसाध्वसं शङ्करो रहसि सेव्यतामिति।
सा सखीभिरुपदिष्टमाकुला नास्मरत् प्रमुखवर्तिनि प्रिये॥ १७४॥
उत्तमाऽधीराऽनूढा मध्या यथा—(गास ३.७८)
सेअच्छलेण पेच्छह तणुए अंगम्मि से अमाअंतं।
लावण्णं ओसरइ व्व तिवलि—सोवाण—पंतीए॥ १७५॥
(स्वेदच्छलेन प्रेक्षध्वं तनुकेऽङ्गे तस्या अमात्।