(छेकाभिर्देवरजायाभी ऋजुके! मा ज्ञास्यसे/कलिष्यसे॥}
कनिष्ठा अधीरा मुग्धा यथा— (गास. ५.३८)
जो वि ण पुच्छइ तस्स वि कहेइ भग्गाइँ तेण वलआइँ।
अइउज्जुआ वराई अहव पिओ सो हआसाए॥ ३७४॥
(योऽपि न पृच्छति तस्यापि कथयति भग्नानि तेन वलयानि।
अतिऋजुका वराकी अथवा प्रियस्तस्या हताशायाः॥)
कनिष्ठा ऊढा मुग्धा यथा—
वेवाहिऊण वहुआ सासुरअं दोलिआए णिज्जंती।
रोअइ, दिअरो तं संठवेइ वअणम्मिं चुंबतो॥ ३७५॥
(विवाह्य वधूः श्वाशुरकं दोलिकया नीयमाना।
रोदिति, देवरस्तां संस्थापयति वदने चुम्बन्॥)
कनिष्ठा अनूढा मुग्धा यथा—
अज्ज मए माउच्छा! सोज्झअ/ सइज्भगेहे मणोरहब्भरिअं।
गहवइउत्तकडिल्लं, दिट्ठं णिअरूवलावणिअं॥ ३७६॥
(अद्य मया मातृष्वसः! (सखि) रजक/प्रतिवेशिकगेहे मनोहरं भ्रमितम्।
गृहपतिपुत्रकटीवस्त्रे दृष्टं निजरूपलावण्यम्॥}
कनिष्ठा धीरोढा मुग्धा यथा—
आरेसमुहं भरिओ च्चिरिड्डिहिल्लेणोतिडिंकाउं।
जइ तपडिहलअत्तेता छेत्ते जामि दिअरस्स॥ ३७७॥
कनिष्ठा धीराऽनूढा मुग्धा यथा—(गास. ७४१)
जइ वि खु दिल्लिंदिलिआ तह वे खु मा पुत्ति! णग्गिआ भमसु।
गहवइसुआण मज्झे सिलंपि ते पज्झरावेति॥
{यद्यपि खलु बाला तथाऽपि खलु मा पुत्रि! नग्निका भ्रम।
गृहपतिसुतानां मध्ये शीलमपि ते १पत्रशोषायते ?॥}
कनिष्ठा अधीरोढा मुग्धा यथा—
दिअरो परिणिहइ फुडं सुण्हा सुणिउं खु डुक्खिआ जाआ।
सेसिअघरवावारा ओरुण्णमुही परिब्भमइ॥ ३७९॥
(देवरः परिणेष्यति स्फुटं स्नुषा श्रुत्वा सुदुःखिता जाता।
शोषितगृहव्यापारा अवरुदितमुखी परिभ्रमति॥)
कनिष्ठा अधीरानूढा मुग्धा यथा—