मध्यमा अधीरोढा प्रगल्भा यथा(गास. १.९३)
अवितिण्हपेच्छणिज्जेण तक्खणं मामि! तेण दिट्ठेण।
सिविणअपीएण व पाणिएण तण्हं च्चिअ ण फिट्टा॥ ३६१॥
(अवितृष्णप्रेक्षणीयेन तत्क्षणं मातुलानि! तेन दृष्टेन।
स्वप्नपीतेनेव पानीयेन तृष्णैव न भ्रष्टा॥)
मध्यमाऽधीराऽनूढा प्रगल्भा यथा—(गास. ७.१७)
किं भणइ मं सहीओ! मा मर, दीसि/लक्खिहिइ सो जिअंतीए।
कज्जालाओ एसो, सिणेहमग्गो च्चिअ/उण ण होइ॥ ३६२॥
(किं भणथ मां सख्यः! मा म्रियस्व द्रक्ष्यते/लक्षिष्यते स जीवन्त्या।
कार्यालाप एष स्नेहमार्ग एव न/पुनर्न भवति॥)
कनिष्ठा यथा—(गास. ८६५ वे.)
एमेअ मंदपुण्णा अप्पत्तमणोरहा विवज्जिस्सं।
जणवाओ वि ण जाओ तेण समं हलिअउत्तेण॥ ३६३॥
(एवमेव मन्दपुण्याप्राप्तमनोरथा विपत्स्ये।
जनवादोऽपि न जातस्तेन समं हालिकपुत्रेण॥)
कनिष्ठा धीरा यथा—(गास. ३.३१)
तुज्झ अ सोहग्गगुणं अमहिलसरिसं अ साहसं मज्झ।
जाइण गोलाऊरो वासारत्तोद्धरत्तो अ॥ ३६४॥
(तव च सौभाग्यगुणममहिलासदृशं च साहसं मम।
जानाति गोदापूरो वर्षारात्रोऽर्धरात्रश्च॥)
कनिष्ठा अधीरा यथा—(गास. १.५७)
अगणिअसेसजुआणा वालअ! वोलीण—लोअ—मज्जाआ।
अह सा भमइ दिसामुहपसारिअच्छी तुह कएण॥ ३६५॥
(अगणितशेषयुवजना बालक! विलीन/व्यतिक्रान्त—लोकमर्यादा।
अथ सा भ्रमति दिशामुखप्रसारिताक्षी तव कृते॥)
कनिष्ठा ऊढा यथा—(गास. ७६९ वे.)
अणुसोअइ हलिअवहू रइकिरणोलुग्गपंडुरच्छाअं।
रण्णुंदूरु—दंतुक्खुत्त—विसम—विलअं तिलच्छेत्तं॥ ३६६॥
(अनुशोचति हलिकवधूः रविकिरणावरुग्णपाण्डरच्छायम्।
अरण्योन्दुरदन्तोत्कृत्तविषमवलितं तिलक्षेत्रम्॥)