मध्यमा धीरा प्रगल्भा यथा—(गास. २.९८)
बहुसो वि कहिज्जंतं तुह वअणं मज्झ हत्थसंदिट्ठं।
ण सुअं ति जंपमाणा पुणरुत्तसअं कुणइ अज्जा॥ ३५५॥
(बहुशोऽपि कथ्यमानं तव वचनं मम हस्तसंदिष्टम्।
न श्रुतमिति जल्पन्ती पुनरुक्तशतं करोत्यार्या॥)
मध्यमा अधीरा प्रगल्भा यथा—(गास. २.९९)
पाआडिअ—णेह—सब्भाव—णिब्भरं तीए जह तुमं दिट्ठो।
संवरणवावडाए(ण) अण्णो वि जणो तह च्चेअ॥ ३५६॥
(प्रकटितस्नेहसद्भावनिर्भरं तया यथा त्वं दृष्टः।
संवरणव्यापृतया (न) अन्योऽपि जनस्तथैव॥)
मध्यमा ऊढा प्रगल्भा यथा—(गास. ४.३२)
कं सुअणु! सूर—णमणच्छलेण कुलअं/कुविअं जणं पसाएसि।
हास—कडक्खुम्मीसा न होंति देवाण जोक्कारा॥ ३५७॥
(कं सुतनु! सूर्यनमनच्छलेन कुलजं/कुपितं जनं प्रसादयसि।
हासकटाक्षोन्मिश्रा न भवन्ति देवानां जयकाराः॥)
मध्यमा अनूढा प्रगल्भा यथा—(गास. ८२५ वे.)
कइआ जाआ कइआ णु सिक्खिआ माउआ! हअकुमारी।
तं तं जाणइ सव्वं, जं जं महिलाओ जाणंति॥ ३५८॥
(कदा जाता ? कदा नु शिक्षिता? मातः! हतकुमारी।
तत्तज् जानाति सर्वं यद्यन्महिला जानन्ति॥)
मध्यमा धीरोढा प्रगल्भा यथा—(गास. ७३४ वे.)
कह दे/कडुए धूअंधारे अब्भुत्थणमग्गिणो समप्पिहिसि/हिइ।
मुहकमलचुंबणोल्लोलुअम्मि वासठ्ठिए/पासठ्ठिए दिअरे॥ ३५९॥
(कथं/कटुके हे/सखि धूमोद्गारे/धूमान्धकारे अभ्युत्था/तेजनमग्नेः समाप्स्यते।
मुखकमलचुम्बनोल्लोलुपे/ लम्पटे वासस्थिते/पार्श्वस्थिते देवरे॥)
मध्यमा धीराऽनूढा प्रगल्भा यथा—(गास. ७.४३)
मण्णे आअण्णंता, आसण्णविवाहमंगलुग्गीअं।
तेण जुआणेण समं, हसंति मं वेअसकुडुंगा॥ ३६०॥
(मन्ये आकर्णयन्त आसन्नविवाहमङ्गलोद्गीतम्।
तेन यूना समं हसन्ति मां वेतसनिकुञ्जाः॥)