निशि तस्यां व्यतीतायामन्येद्युरुदिते रवौ।
केयूरकस्तमागत्य हेमकूटादथाब्रवीत्॥ ४२॥
दिनेष्वथ व्यतीतेषु पत्रलेखा तदन्तिकम्।
प्रापद् बलाहकाश्वीयनिर्वृत्तपथसौष्ठवा ॥ ४३॥
२२. दूतप्रतिपत्तिर्यथा—(कुसं. ६.५०, ५२)
तानर्घ्यानर्घ्यमादाय दूरात् प्रत्युद्ययौ गिरिः।
नामयन् सारगुरुभिः पादन्यासैर्वसुन्धराम्॥ ४४॥
विधिप्रयुक्तसत्कारैः स्वयं मार्गस्य देशिकः।
स तैराक्रमयामास शुद्धान्तं शुद्धकर्मभिः॥ ४५॥
२३. वार्ताभिधानं यथा—(कुसं. ६.५५, ५७)
मूढं बुद्धमिवात्मानं हैमीभूतमिवायसम्।
भूमेर्दिवमिवारूढं मन्ये भवदनुग्रहात्॥ ४६॥
अवैमि पूतमात्मानं द्वयेनैव द्विजोत्तमाः।
मूध्नि गङ्गाप्रपातेन धौतपादाम्भसा च वः॥ ४७॥
२४. कार्यपर्यनुयोगो यथा—(कुसं. ६.६१, ६२)
कर्तव्यं वो न पश्यामि स्याच्चेत् किं नोपदिश्यते/पपद्यते।
मन्ये मत्पावनायैव प्रस्थानं भवतामिह॥ ४८॥
तथापि कार्ये कस्मिंश्चिदाज्ञां मे दातुमर्हथ।
विनियोगप्रसादा हि किङ्कराः प्रभविष्णुषु॥ ४९॥
२५. दूतवाक्यं यथा—(कादकसा. ४.८९, ९०)
ततोऽहमिदमेवात्र प्राप्तकालमिति द्रुतम्।
राजपुत्रि! सुहृत्प्राणरक्षणार्थमिहागतः॥ ५०॥
अतः परं तु सामर्थ्यगतार्था या यथा गिरः।
कण्ठे विपरिवर्तन्ते काश्चित् त्वमपि वेत्थ तत्॥ ५१॥
२६. उत्तराभ्युपपत्तिर्यथा—(कुसं. ५.६३, ६४)
अथाग्रहस्ते मुकुलीकृताङ्गुलौ निवेशयन्ती स्फटिकाक्षमण्डलम्।
कथञ्चिदद्रेस्तनया मिताक्षरं चिरव्यवस्थापितवागभाषत॥ ५२॥
यथाश्रुतं वेदविदां वर त्वया जनोऽयमुच्चैःपदलङ्घनोत्सुकः।
तपः किलेदं तदवाप्तिसाधनं मनोरथानामगतिर्न विद्यते॥ ५३॥
२७. दूतप्रतिवाक्यं यथा—(कुसं. ५.६५, ७२)