सत्तिणिऊहंतिच्चिअ हसई तेणमहकाआ॥ १८॥
सङ्केतभङ्गो यथा—
चिंतेहि अंगसंगो वस्सअण्णिण्णिअंणिउवाअं।
सा उण तलहीपा . . णतेण दड्ढा तुसारेण॥ १९॥
यथा वा—(गास. १.८)
अत्ता तह रमणिज्जं अम्ह गामस्स मंडणीभूअं।
लुअ—तिलवाडिसरिच्छं सिसिरेण कअं बिसिणिसंडं॥ २०॥
(श्वश्रु! तथा रमणीयमस्माकं ग्रामस्य मण्डनीभूतम्।
लूनतिलवाटीसदृशं शिशिरेण कृतं बिसिनीषण्डम्॥)
सङ्केतानुषङ्गो यथा—
वच्छइ णइतेच्छनुकुमोप्पिआहवाहे पहम्ममाणीए।
सण्णजुआणो कीरइ गामो च्चिअ हलिअधूआए॥ २१॥
{. . . शून्य (? सर्व) युवकः क्रियते ग्राम एव हालिकदुहित्रा} कु.
यथा वा—
ओसएवसंतकासअसिडिलिअलंगलविलाहि गामाहि।
अण्णततोणीआभोइए सण्णलोआ गहपइस्स॥ २२॥
सङ्केताशयो यथा—
दिट्ठम्मि घरपरोहडबालकरंजं पइम्मि सिंचंते।
अण्णोण्णपेसिअच्छं दिअरेण बहुण्णिआ हसइ॥ २३॥
(दृष्टे गृहपश्चाद्भाग/पश्चिमाङ्गण—बालकरञ्जं पत्यौ सिञ्चति।
अन्योन्यप्रेषिताक्षं देवरेण भ्रातृजाया हसति॥)
यथा वा—(गास. ८७६वे.)
ठाणे ठाणे वलिआ वलणे वलणे सवेअसकुडुंगा।
ण गओ सि अम्ह गामं दिअर ण दिट्ठा तुए मुरला॥ २४॥
(स्थाने स्थाने वलिताः वलने वलने सवेतसकुडुङ्गाः।
न गतोऽसि अस्मिन् ग्रामे देवर! दृष्टा त्वया मुरला॥)
सङ्केतोपशयो यथा— (सक. ३.११२)
सो मुद्धमओ मअतण्हिआहिं तह दूमिओ हआसाहिं।
जह सब्भावमईणं वि णईण परंमुहो जाओ॥ २५॥
(स मुग्धमृगो मृगतृष्णिकाभिस्तथा दूनो हताशाभिः।