मोत्तूण तं णिसंको अज्ज जणो कहं णु बोलीणो॥ १२६॥
(इन्द्रमहं द्रष्टुमनाः सङ्कोचितदग्धनामरथ्यया।
मुक्त्वा तं निश्शङ्कः अद्य जनः कथं न्वतिक्रान्तः॥)
(४०) आश्विनपौर्णमासीविलासः कौमुदीप्रचारः, यथा—(सक. ५.३१५)
अह तुएँ सहत्थदिण्णो कह कह वि खलंत-मत्त-जणमज्झे।
तिस्सा थणेसु जाओ विलेवणं कोमुई-वासो॥ १२७॥
(अथ त्वया स्वहस्तदत्तं कथंकथमिव स्खलन्मत्तजनमध्ये।
तस्याः स्तनेषु जातं विलेपनं कौमुदीवासः॥)
घेत्तूण चुण्णमुट्ठ्ठिं हरिसूससिआइँ वेपमाणीए।
भिसुणेमि त्ति पिअअमहत्थे गंदोअअं जाअं॥ १२८॥
(गृहीत्वा चूर्णमुष्टिं अश्रुमलिनेन वेपमानायाः।
अवकिरामीति प्रियतमहस्ते गन्धोदकं जातम्॥)
(गास. ४.१२)
दिअरेण पिआथणए कोमुइवासेण कद्दमिज्जंते।
हसइ परिओससुण्णं उव्वत्तमुहं हलिअवुत्तो॥ १२९॥
(देवरेण प्रियास्तने कौमुदीवासेन कर्दमीकृते।
हसति परितोषशून्यमुद्वृत्तमुखं हलिकपुत्रः॥)
(४१) दीपोत्सवो यक्षरात्रिर्यथा—(सक. ५.३१६)
अण्णे वि हु होंति छणा ण उणो दीवालिआसरिच्छा ते।
जत्थ जहिच्छं गम्मइ पिअवसई दीवअ—मिसेण॥ १३०॥
(अन्येऽपि खलु भवन्ति क्षणा न पुनर्दीपालिकायाः सदृक्षाः।
यत्र यथेच्छं गम्यते प्रियवसतिर्दीपकमिषेण॥)
सुण्हाए हिअअगुणिअं सीसइ दिअरस्स छण—पईवेण।
सज्झस—पअंपिअ—त्थण—णीसासंदोलिअ—सिहेण॥ १३१॥
(स्नुषायाः हृदयगुणितं शिष्यते देवरस्य क्षणप्रदीपेन।
साध्वस—प्रकम्पित—स्तन—निःश्वासान्दोलित—शिखेन॥)
(४२) स्पृहयन्तीव्रतमष्टमीचन्द्रकः, स हि चैत्रचतुर्थीतोऽष्टमचतुर्थ्यामुदीयमानः कामिनीभिराप्यते, यथा—
अवस-हअ-पव्व-चरणेण पुत्ति मा खेअअसु सुअणुं।
उग्गमिहमाणससी तुह वअणसिरीएँ हि जुअसोहो॥ १३२॥
(अवश—हत—पर्वचरणेन पुत्रि! मा खेदयस्व स्वतनुम्।