असितमेकसुराशितमप्यभून्न पुनरेष विधुर्विशदं विषम् । अपि निपीय सुरैर्जनितक्षयं स्वयमुदेति पुनर्नवमार्णवम् ॥
विरहिवर्गवधव्यसनाकुलं कलय पापमशेषकलं विधुम् । सुरनिपीतसुधाकरपापकं ग्रहविदो विपरीतकथाः कथम् ॥
विरहिभिर्बहुमानमवापि यः स बहुलः खलु पक्ष इहाजनि । तदमितिः सकलैरपि यत्र तैः व्यरचि सा च तिथिः किममाकृता ॥
स्वरिपुतीक्ष्णसुदर्शनविभ्रमात्किमु विधुं ग्रसते स विधुंतुदः । निपतितं वदने कथमन्यथा बलिकरम्भनिभं निजमुज्झति ॥
वदनगर्भगतं न निजेच्छया शशिनमुज्झति राहुरसंशयम् । अशित एव गलत्ययमत्ययं सखि ! विना गलनालबिलाध्वना ॥
ऋजुदृशः कथयन्ति पुराविदो मधुभिदं किल राहुशिरश्छिदम् । विरहिमूर्धमिदं निगदन्ति न क्व नु शशी यदि तज्जठरानलः ॥
स्मरसखौ रुचिभिः स्मरवैरिणा मखमृगस्य यथा दलितं शिरः । सपदि संदधतुर्भिषजौ दिवः सखि ! तथा तमसोऽपि करोतु कः ॥
नलविमस्तकितस्य रणे रिपोः मिलति किं न कबन्धगलेन वा । मृतिभिया भृशमुत्पततस्तम् आग्रहशिरस्तदसृग्दृढबन्धनम् ॥
सखि ! जरां परिपृच्छ तमः शिरः सममसौ दधतापि कबन्धताम् । मगधराजवपुर्दलयुग्मवत्किम् इति न व्यतिसीव्यति केतुना ॥
वद विधुंतुदमालि ! मदीरितैः त्यजसि किं द्विजराजधिया रिपुम् । किमु दिवं पुनरेति यदीदृशः पतित एष निषेव्य हि वारुणीम् ॥
दहति कण्ठमयं खलु तेन किं गरुडवद्द्विजवासनयोज्झितः । प्रकृतिरस्य विधुंतुद ! दाहिका मयि निरागसि का वद विप्रता ॥
सकलया कलया किल दंष्ट्रया समवधाय यमाय विनिर्मितः । विरहिणीगणचर्वणसाधनं विधुरतो द्विजराज इति श्रुतिः ॥
स्मरमुखं हरनेत्रहुताशनाज्ज्वलदिदं चकृषे विधिना विधुः । बहुविधेन वियोगिवधैनसा शशमिषादथ कालिकयाङ्कितः ॥
इति विधोर्विविधोक्तिवगर्हणं व्यवहितस्य वृथेति विमृश्य सा । अतितरां दधती विरहज्वरं हृदयभाजमुपालभत स्मरम् ॥
हृदयमाश्रयसे यदि ममाकं ज्वलयसीत्थमनङ्ग ! तदेव किम् । स्वयमपि क्षणदग्धनिजेन्धनः क्व भवितासि हताश ! हुताशवत् ॥
पुरभिदा गमितस्त्वमदृश्यतां त्रिनयनत्वपरिप्लुतिशङ्कया । स्मर ! निरैष्यत कस्यचनापि न त्वयि किमक्षिगते नयनैस्त्रिभिः ॥
सहचरोऽसि रतेरिति विश्रुतिः त्वयि वसत्यपि मे न रतिः कुतः । अथ न संप्रति संगतिरस्ति वामनुमृता न भवन्तमियं किल ॥
रतिवियुक्तमनात्मपरज्ञ ! किं स्वमिव मामपि तापितवानसि । कथमतापभृतस्तव संगमादितरथा हृदयं मम दह्यते ॥
अनुममार न मार ! कथं नु सा रतिरतिप्रथितापि पतिव्रता । इयदनाथवधूवधपातकी दयितयापि तयासि किमुज्झितः ॥
सुगत एव विजित्य जितेन्द्रियः त्वदुरुकीर्तितनुं यदनाशयत् । तव तनूमवशिष्टवतीं ततः समिति भूतमयीमहरद्धरः ॥
फलमलभ्यत यत्कुसुमैस्त्वया विषमनेत्रमनङ्ग ! विगृह्णता । अहदनीतिरवाप्तभया ततो न कुसुमैरपि विग्रहमिच्छति ॥
अपि धयन्नितरामरवत्सुधां त्रिनयनात्कथमापिथ तां दशाम् । भण रतेरधरस्य रसादरात् अमृतमाप्तघृणः खलु नापिबः ॥
भुवनमोहनजेन किमेनसा तव बभूव परेत ! पिशाचता । यदधुना विरहाधमलीमसाम् अभिभवन्भ्रमसि स्मर ! मद्विधाम् ॥
बत ददासि न मृत्युमपि स्मर ! स्खलति तेऽकृपया न धनुः करात् । अथ मृतोऽसि मृतेन च मुच्यते न खलु मुष्टिरुरीकृतबन्धनः ॥
दृगुपहत्यपमृत्युविरूपताः शमयतेऽपरनिर्जरसेविता । अतिशयान्ध्यवपुःक्षतिपाण्डुताः स्मर ! भवन्ति भवन्तमुपासितुः ॥
स्मर ! नृशंसतमस्त्वमतो विधिः सुमनसः कृतवान्भवदायुधम् । यदि धनुर्दृढमाशुगमायसं तव सृजेत्त्रिजगत्प्रलयं व्रजेत् ॥
स्मररिपोरिव रोपशिखी पुरां दहतु ते जगतामपि मा त्रयम् । इति विधिस्त्वदिषून्कुसुमानि किं मधुभिरन्तरसिञ्चदनिर्वृतः ॥
विधिरनंशममेद्यमवेक्ष्य ते जनमनः खलु लक्षमकल्पयत् । अपि स वज्रमदास्यत चेत्तदा त्वदिषुभिर्वदलिष्यदसावपि ॥
अपि विधिः कुसुमानि तवाशुगान्स्मर ! विधाय न निर्वृतिमाप्तवान् । अदित पञ्च हि ते स नियम्य तांस्तदपि तैर्बत जर्जरितं जगत् ॥
उपहरन्ति न कस्य सुपर्वणः सुमनसः कति पञ्च सुरद्रुमाः । तव तु हीनतया पृथगेकिकां धिगियतापि न तेऽङ्ग ! विगर्हणा ॥