सम्पातिना प्रजङ्घस्तु युयुधेऽसौ द्रुमाहतः । चकम्पे तीव चुक्रोश जीवनाशं ननाश च ॥
उच्चख्नाते नलेनाऽऽजौ स्फुरत्-प्रतपनाऽक्षिणी । जम्बुमाली जहौ प्राणान्ग्राव्णा मारुतिना हतः ॥
मित्रिघ्नस्य प्रचुक्षोद गदयाऽङ्गं विभीषणः। । सुग्रीवः प्रघसं नेभे बहून्रामस्ततर्द च ॥
वज्रमुष्टेर्विशिश्लेष मैन्देनाऽभिहतं शिरः । नीलश्चकर्त चक्रेण निकुम्भस्य शिरः स्फुरत् ॥
विरूपाक्षो जहे प्राणैस्तृढः सौमित्रि-पत्रिभिः । प्रमोचयांचकाराऽसून्द्विविदस्त्वशनि-प्रभम् ॥
गदा शत्रु-जिता जिघ्ये तां प्रतीयेष वालि-जः । रथं ममन्थ स-हयं शाखिनाऽस्य ततोऽङ्गदः ॥
तत्कर्म वालि-पुत्रस्य दृष्ट्वा विश्वं विसिष्मिये । संत्रेसू राक्षसाः सर्वे बहु मेने च राघवः ॥
सुग्रीवो मुमुदे देवाः साध्वित्यूचुः सविस्मयाः । विभीषणोऽभितुष्टाव प्रशशंसुः प्लवङ्गमाः ॥
ही चित्रं लक्ष्मणेनोदे रावणिश्च तिरोदधे । विचकार ततो रामः शरान्संतत्रसुर्द्विषः ॥
विभिन्ना जुघुरुर्घोरं जक्षुः क्रव्याऽशिनो हतान् । चुष्च्योत व्रणिनां रक्तं छिन्नाश्चेलुः क्षणं भुजाः ॥
कृत्तैरपि दृढ-क्रोधो वीर-वक्त्रैर्न तत्यजे । पलायांचक्रिरे शेषा जिह्रियुः शूर-मानिनः ॥
राघवो न दयांचक्रे दधुर्धैर्यं न केचन । मम्रे पतङ्गवद्वीरैर्हाहेति च विचुक्रुशे ॥
तिरोबभूवे सूर्येण प्रापे च निशयाऽऽस्पदम् । जग्रसे काल-रात्रीव वानरान्राक्षसाम्श्च सा ॥
चुकोपेन्द्रजिदत्युग्रं सर्पाऽस्त्रं चाऽऽजुहाव सः ।आजुहुवे तिरोभूतः परानीकं जहास च ॥
बबाधे च बलं कृत्स्नं निजग्राह च सायकैः ।उत्ससर्ज शरांस्तेऽस्य सर्प-साच्च प्रपेदिरे ॥
आचिचाय स तैः सेनामाचिकाय च राघवौ । बभाण च "न मे मायां जिगायेन्द्रोऽपि किं नृभिः" ॥
आचिक्याते च भूयोऽपि राघवौ तेन पन्नगैः । तौ मुमुहतुरुद्विग्नौ वसुधायां च पेततुः ॥
ततो रामेति चक्रन्दुस्त्रेसुः परिदिदेविरे । निशश्वसुश्च सेनान्यः प्रोचुर्धिगिति चाऽऽत्मनः ॥
मन्युं शेकुर्न ते रोद्धुं नाऽस्रं संरुरुधुः पतत् । विविदुर्नेन्द्रजिन्-मार्गं परीयुश्च प्लवङ्गमाः ॥
दधावाऽद्भिस्ततश्चक्षुः सुग्रीवस्य विभीषणः । विदांचकार धौताऽक्षः स रिपुं खे ननर्द च ॥
उज्जुगूरे ततः शैलं हन्तुमिन्द्रजितं कपिः । विहाय रावणिस्तस्मादानंहे चाऽन्तिकं पितुः ॥
आचचक्षे च वृत्तान्तं प्रजहर्ष च रावनः । गाढं चोपजुगूहैनं शिरस्युपशिशिङ्घ च ॥
ध्वजानुद्दुधुवुस्तुङ्गान्मांसं चेमुर्जगुः पपुः । कामयांचक्रिरे कान्तास्ततस्तुष्टा निशाचराः ॥
दर्शयांचक्रिरे रामं सीतां राज्ञश्च शासनात् । तस्या मिमीलतुर्नेत्रे लुलुठे पुष्पकोदरे ॥
प्राणा दध्वंसिरे गात्रं तस्तम्भे च प्रिये हते ।उच्छश्वास चिराद्दीना रुरोदाऽसौ ररास च ॥
"लौह-बन्धैर्बबन्धे नु वज्रेण किं विनिर्ममे । मनो मे न विना रामाद्यत्पुस्फोट सहस्र-धा ॥
उत्तेरिथ समुद्रं त्वं मदर्थेऽरीन्जिहिंसिथ । ममर्थ चाऽतिघोरां मां धिग्जीवित-लघूकृताम् ॥
न जिजीवाऽसुखी तातः प्राणता रहितस्त्वया । मृतेऽपि त्वयि जीवन्त्या किं मयाऽणकभार्यया।" ॥
सा जुगुप्सान्प्रचक्रेऽसून्जगर्हे लक्षणानि च । देहभाञ्जि ततः केशान्लुलुञ्च लुलुठे मुहुः ॥
जग्लौ दध्यौ वितस्तान क्षणं प्राण न विव्यथे । दैवं निनिन्द चक्रन्द देहे चाऽतीव मन्युना ॥
