अथाद्भुतेनास्तनिमेषमुद्रम् उन्निद्रलोमानममुं युवानम् । दृशा पपुस्ताः सुदृशः समस्ताः सुता च भीमस्य महीमघोनः ॥
कियच्चिरं दैवतभाषितानि निह्नोतुमेनं प्रभवन्तु नाम । पलालजालैः पिहितः स्वयं हि प्रकाशमासादयतीक्षुडिम्भः ॥
अपाङ्गमप्याय दृशोर्न रश्मिः नलस्य भैमीमभिलष्य यावत् । स्मराशुगः सुभ्रुवि तावदस्यां प्रत्यङ्गमापुङ्खशिखं ममज्ज ॥
यदक्रमं विक्रमशक्तिसाम्याद् उपाचरद्द्वावपि पञ्चबाणः । कथं न वैमत्यममुष्य चक्रे शरैरनर्धार्धविभागभाग्मिः ॥
तस्मिन्नलोऽसाविति सान्वरज्यत्क्षणं क्षणं क्वेह स इत्युदास्त । पुनः स्म तस्यां वलतेऽस्य चित्तं दूत्यादनेनाथ पुनर्न्यवर्ति ॥
कयाचिदालोक्य नलं ललज्जे कयापि तद्भासि हृदा ममज्जे । तं कापि मेने स्मरमेव कन्या भेजे मनोभूवशभूयमन्या ॥
कस्त्वं कुतो वेति न जातु शेकुः तं प्रष्टुमप्यप्रतिभातिभारात् । उत्तस्थुरभ्युत्थितिवाञ्छयेव निजासनान्नैकरसाः कृशाङ्ग्यः ॥
स्वाच्छन्द्यमानन्दपरंपराणां भैमी तमालोक्य किमप्यवाप । महारयं निर्झरिणीव वाराम् आसाद्य धाराधरकेलिकालम् ॥
तत्रैव मग्ना यदपश्यदग्रे नास्या दृगस्याङ्गमयास्यदन्यत् । नादास्यदस्यै यदि बुद्धिधारां विच्छिद्य विच्छिद्य चिरान्निमेषः ॥
दृशापि सालिङ्गितमङ्गमस्य जग्राह नाग्रावगताङ्गहर्षैः । अङ्गान्तरेऽनन्तरमीक्षिते तु निवृत्य सस्मार न पूर्वदृष्टम् ॥
हित्वैकमस्यापघनं विशन्ती तद्दृष्टिरङ्गान्तरभुक्तिसीमाम् । चिरं चकारोभयलाभलोभात्स्वभावलोला गतमागतं च ॥
निरीक्षितं चाङ्गमवीक्षितं च दृशा पिबन्ती रभसेन तस्य । समानमानन्दमियं दधाना विवेद भेदं न विदर्भसुभ्रूः ॥
सूक्ष्मे घने नैषधकेशपाशे निपत्य निस्पन्दतरीभवद्भ्याम् । तस्यानुबन्धं न विमोच्य गन्तुम् अपारि तल्लोचनखञ्जनाभ्याम् ॥
भूलोकभर्तुर्मुखपाणिपादपद्मैः परीरम्भमवाप्य तस्य । दमस्वसुर्दृष्टिसरोजराजिः चिरं न तत्याज सबन्धुबन्धम् ॥
तत्कालमानन्दमयी भवन्ती भवत्तरानिर्वचनीयमोहा । सा मुक्तसंसारिदशारसाभ्यां द्विस्वादमुल्लासमभुङ्क्त मिष्टम् ॥
दूते नलश्रीभृति भाविभावा कलङ्किनीयं जनि मेति नूनम् । न संव्यधान्नैषधकायमायं विधिः स्वयंदूतमिमां प्रतीन्द्रम् ॥
पुण्ये मनः कस्य मुनेरपि स्यात्प्रमाणमास्ते यदधेऽपि धावत् । तच्चिन्ति चित्तं परमेश्वरस्तु भक्तस्य हृष्यत्करुणो रुणद्धि ॥
सालीकदृष्टे मदनोन्मदिष्णुः यथाप शालीनतमा न मौनम् । तथैव तथ्येऽपि नले न लेभे मुग्धेषु कः सत्यमृषाविवेकः ॥
व्यर्थीभवद्भावपिधानयत्ना स्वरेण साथ श्लथगद्गदेन । सखीचये साध्वसबद्धवाचि स्वयं तमूचे नमदाननेन्दुः ॥
नत्वा शिरोरत्नरुचापि पाद्यं संपाद्यमाचारविदातिथिभ्यः । प्रियाक्षरालीरसधारयापि वैधी विधेया मधुपर्कतृप्तिः ॥
स्वात्मापि शीलेन तृणं विधेयं देया विहायासनभूर्निजापि । आनन्दबाष्पैरपि कल्प्यमम्भः पृच्छा विधेया मधुभिर्वचोभिः ॥
पदोपहारेऽनुपनम्रतापि संभाव्यतेऽपां त्वरयापराधः । तत्कर्तुमर्हाञ्जलिसञ्जनेन स्वसंभृतिः प्राञ्जलतापि तावत् ॥
पुरा परित्यज्य मयात्यसर्जि स्वमासनं तत्किमिति क्षणं न । अनर्हमप्येतदलंक्रियेत प्रयातुमीहा यदि चान्यतोऽपि ॥
निवेद्यतां हन्त समापयन्तौ शिरीषकोषभ्रदिमाभिमानम् । पादौ कियद्दूरमिमौ प्रयासे निधित्सते तुच्छदयं मनस्ते ॥
अनायि देशः कतमस्त्वयाद्य वसन्तमुक्तस्य दशां वनस्य । त्वदाप्तसंकेततया कृतार्था श्रव्यापि नानेन जनेन संज्ञा ॥
तीर्णः किमर्णोनिधिरेव नैष सुरक्षितेऽभूदिह यत्प्रवेशः । फलं किमेतस्य तु साहसस्य न तावदद्यापि विनिश्चिनोमि ॥
तव प्रवेशे सुकृतानि हेतुः मन्ये मदक्ष्णोरपि तावदत्र । न लक्षितो रक्षिभटैर्यदाभ्यां पीतोऽसि तन्वा जितपुष्पधन्वा ॥
यथाकृतिः काचन ते यथा वा दौवारिकान्धंकरणी च शक्तिः । रुच्यो रुचीभिर्जितकाञ्चनीभिः तथासि पीयूषभुजां सनाभिः ॥
न मन्मथस्त्वं स हि नास्तिमूर्तिः न चाश्विनेयः स हि नाद्वितीयः । चिह्नैः किमन्यैरथवा तवेयं श्रीरेव ताभ्यामधिको विशेषः ॥
आलोकतृप्तीकृतलोक ! यस्त्वाम् असूत पीयूषमयूखमेनम् । कः स्पर्धितुं धावति साधु सार्धम् उदन्वता नन्वयमन्ववायः ॥