KD 214

समचिन्तयच्चैवम् — ‘ अगणितसर्वशङ्कया तरलहृदयतां दर्शयन्त्याद्य मया किं कृतमिदं मोहान्धया हताशया । तथा हि — ‘ अदृष्टपूर्वोऽयम् ’ इति साहसिकया मया न शङ्कितम् । ‘लघुहृदयां मां लोकः कलयिष्यति ’ इति निर्ह्रीकया नाकलितम् । ‘ कास्य चित्तवृत्तिः ’ इति मूढया न परीक्षितम् । ‘ दर्शनानुकूलाहमस्य न वा ’ इति तरलया न कृतो विचारक्रमः । प्रत्याख्यानवैलक्ष्यान्न भीतम् । गुरुजनान्न त्रस्तम् । लोकापवादान्नोद्विग्नम् । तथा च ‘महाश्वेता दुःखिता ’ इति निर्दाक्षिण्यया नापेक्षितम् । ‘ आसन्नवर्ती सखीजनोऽप्युपलक्षयति’ इति मन्दया न लक्षितम् । ‘ पार्श्वस्थितः परिजनः पश्यति ’ इति नष्टचेतनया न दृष्टम् । स्थूलबुद्धयोऽपि तादृशी विनयच्युतिं विभावयेयुः, किमुतानुभूतमदनवृत्तान्ता महाश्वेता, सकलकलाकुशलाः सख्यो वा, राजकुलसञ्चारचतुरो वा नित्यमिङ्गितज्ञः परिजनः । ईदृशेषु अतिनिपुणतरदृष्टयोऽन्तःपुरदास्यः ।