Special Call Prof. Jay L. Garfield Commemorative Volume · Submissions Open
Announcements Newsletters About Us Contact
Search
MBh
Mahābhārata • Parva 2 (Sabhāparva) • Adhyāya 33

Sabhāparva Adhyāya 33

सभापर्व • अध्यायः 33

Sabhāparva Adhyāya 33 of the classical Mahābhārata with 33 verses.

Total: 33 Verses • Citations: MBh 2.33.1–33 • 250 Lexicon Terms
ततोऽभिषेचनीयेऽह्नि ब्राह्मणा राजभिः सह । अन्तर्वेदीं प्रविविशुः सत्कारार्थं महर्षयः ॥
नारदप्रमुखास्तस्यामन्तर्वेद्यां महात्मनः । समासीनाः शुशुभिरे सह राजर्षिभिस्तदा ॥
समेता ब्रह्मभवने देवा देवर्षयो यथा । कर्मान्तरमुपासन्तो जजल्पुरमितौजसः ॥
इदमेवं न चाप्येवमेवमेतन्न चान्यथा । इत्यूचुर्बहवस्तत्र वितण्डानाः परस्परम् ॥
कृशानर्थांस्तथा केचिदकृशांस्तत्र कुर्वते । अकृशांश्च कृशांश्चक्रुर्हेतुभिः शास्त्रनिश्चितैः ॥
तत्र मेधाविनः केचिदर्थमन्यैः प्रपूरितम् । विचिक्षिपुर्यथा श्येना नभोगतमिवामिषम् ॥
केचिद्धर्मार्थसंयुक्ताः कथास्तत्र महाव्रताः । रेमिरे कथयन्तश्च सर्ववेदविदां वराः ॥
सा वेदिर्वेदसंपन्नैर्देवद्विजमहर्षिभिः । आबभासे समाकीर्णा नक्षत्रैर्द्यौरिवामला ॥
न तस्यां संनिधौ शूद्रः कश्चिदासीन्न चाव्रतः । अन्तर्वेद्यां तदा राजन्युधिष्ठिरनिवेशने ॥
तां तु लक्ष्मीवतो लक्ष्मीं तदा यज्ञविधानजाम् । तुतोष नारदः पश्यन्धर्मराजस्य धीमतः ॥
अथ चिन्तां समापेदे स मुनिर्मनुजाधिप । नारदस्तं तदा पश्यन्सर्वक्षत्रसमागमम् ॥
सस्मार च पुरावृत्तां कथां तां भरतर्षभ । अंशावतरणे यासौ ब्रह्मणो भवनेऽभवत् ॥
देवानां संगमं तं तु विज्ञाय कुरुनन्दन । नारदः पुण्डरीकाक्षं सस्मार मनसा हरिम् ॥
साक्षात्स विबुधारिघ्नः क्षत्रे नारायणो विभुः । प्रतिज्ञां पालयन्धीमाञ्जातः परपुरंजयः ॥
संदिदेश पुरा योऽसौ विबुधान्भूतकृत्स्वयम् । अन्योन्यमभिनिघ्नन्तः पुनर्लोकानवाप्स्यथ ॥
इति नारायणः शंभुर्भगवाञ्जगतः प्रभुः । आदिश्य विबुधान्सर्वानजायत यदुक्षये ॥
क्षितावन्धकवृष्णीनां वंशे वंशभृतां वरः । परया शुशुभे लक्ष्म्या नक्षत्राणामिवोडुराट् ॥
यस्य बाहुबलं सेन्द्राः सुराः सर्व उपासते । सोऽयं मानुषवन्नाम हरिरास्तेऽरिमर्दनः ॥
अहो बत महद्भूतं स्वयंभूर्यदिदं स्वयम् । आदास्यति पुनः क्षत्रमेवं बलसमन्वितम् ॥
इत्येतां नारदश्चिन्तां चिन्तयामास धर्मवित् । हरिं नारायणं ज्ञात्वा यज्ञैरीड्यं तमीश्वरम् ॥
तस्मिन्धर्मविदां श्रेष्ठो धर्मराजस्य धीमतः । महाध्वरे महाबुद्धिस्तस्थौ स बहुमानतः ॥
ततो भीष्मोऽब्रवीद्राजन्धर्मराजं युधिष्ठिरम् । क्रियतामर्हणं राज्ञां यथार्हमिति भारत ॥
आचार्यमृत्विजं चैव संयुक्तं च युधिष्ठिर । स्नातकं च प्रियं चाहुः षडर्घ्यार्हान्नृपं तथा ॥
एतानर्हानभिगतानाहुः संवत्सरोषितान् । त इमे कालपूगस्य महतोऽस्मानुपागताः ॥
एषामेकैकशो राजन्नर्घ्यमानीयतामिति । अथ चैषां वरिष्ठाय समर्थायोपनीयताम् ॥
कस्मै भवान्मन्यतेऽर्घमेकस्मै कुरुनन्दन । उपनीयमानं युक्तं च तन्मे ब्रूहि पितामह ॥
ततो भीष्मः शांतनवो बुद्ध्या निश्चित्य भारत । वार्ष्णेयं मन्यते कृष्णमर्हणीयतमं भुवि ॥
एष ह्येषां समेतानां तेजोबलपराक्रमैः । मध्ये तपन्निवाभाति ज्योतिषामिव भास्करः ॥
असूर्यमिव सूर्येण निवातमिव वायुना । भासितं ह्लादितं चैव कृष्णेनेदं सदो हि नः ॥
तस्मै भीष्माभ्यनुज्ञातः सहदेवः प्रतापवान् । उपजह्रेऽथ विधिवद्वार्ष्णेयायार्घ्यमुत्तमम् ॥
प्रतिजग्राह तत्कृष्णः शास्त्रदृष्टेन कर्मणा । शिशुपालस्तु तां पूजां वासुदेवे न चक्षमे ॥
स उपालभ्य भीष्मं च धर्मराजं च संसदि । अपाक्षिपद्वासुदेवं चेदिराजो महाबलः ॥
← Previous (Ch. 257) Full Table of Contents Next (Ch. 259) →