Tanınmayan Cumhuriyetler ve Statü Krizleri (Transdinyester, Güney Osetya, Abhazya)

<jats:p>Sovyetler Birliği'nin 1991'deki çöküşü, uluslararası hukuk tarafından tanınan devletlerin yanı sıra egemenlik ve meşruiyet kriterlerini zorlayan bir dizi "tanınmayan devletin" ortaya çıkışına zemin hazırlamıştır. Bu çalışma, Transdinyester, Güney Osetya ve Abhazya örnekleri üzerinden de facto devletlerin varoluş ve hayatta kalma mekanizmalarını Neo-Klasik Realist bir çerçevede analiz etmektedir. Literatürde yaygın olarak kullanılan "donmuş çatışma" metaforunun, bölgedeki dinamik siyasi süreçleri açıklamakta yetersiz kaldığı savunulmakta; bunun yerine "eksik ayrılma" kavramı esas alınmaktadır. Bu kavram, şiddetin sona erdiği ancak siyasi çözümün sağlanamadığı, antagonizmanın kurumsallaştığı özgün bir siyasi düzeni ifade etmektedir. Çalışma, bu yapıların hayatta kalmasını üç temel sütuna dayandırmaktadır: iç meşruiyet inşası ve demokratik devlet taklidi, hami devlet Rusya'nın sağladığı askeri himaye ile pasaportlaştırma politikası ve gri alan ekonomisinin yarattığı finansal esneklik. Merkezi devletlerin askeri yetersizliği, Rusya'nın "yakın çevre" doktrini ve 2008 Gürcistan Savaşı gibi kırılmalar, bu bölgelerin tanınma olmaksızın otuz yılı aşkın süredir varlığını sürdürmesini açıklamaktadır. Uluslararası sistemin tanıma politikalarındaki çifte standartlar ve statükonun hem hami devlet hem de yerel elitler için "çözümden daha kârlı" olması, bu yapıları kalıcı bir belirsizliğe hapsetmektedir. Sonuç olarak çalışma, de facto devletlerin yalnızca birer kriz alanı değil, Westfalyen egemenlik anlayışının sınırlarını belirleyen ve hibrit egemenlik biçimlerinin kurumsallaştığı kritik laboratuvarlar olduğunu ileri sürmektedir.</jats:p>