Abstract
<jats:p>Լեզուների ուսուցման գործընթացում կարևորվող հաղորդակցական կարողությունների շարքում իր հատուկ տեղն ունի նաև լեզվական միջնորդավորումը: Սկզբնապես այն առավելաբար ներկայացվել է իբրև գրավոր և բանավոր թարգմանություն, իսկ ավելի ուշ՝ որպես ընկալմանը, խոսքի կառուցմանը, փոխգործակցությանը զուգահեռ հաղորդակցման ձև: Հոդվածում քննության են առնվում միջնորդավորման տարբեր տեսակները՝ միջլեզվական և ներլեզվական միջնորդավորումը, իմացական (կոգնիտիվ) միջնորդավորումը՝ իր տարբեր դրսևորումներով և գործունեության համապատասխան ձևերով: Հատուկ շեշտադրվում է ներլեզվական միջնորդավորման հմտությունների ձևավորման կարևորությունը հայերենի ուսուցման գործընթացում թե՛ դպրոցում և թե՛ հատկապես բուհում, ինչպես նաև համապատասխան նկարագրիչների մշակման կարևորությունը ոչ միայն օտարախոսների համար, այլև ազգային մակարդակում: Դա կնպաստի դպրոցական և բուհական ծրագրերում անհրաժեշտ վերջնարդյունքներ հստակորեն սահմանելուն և դասավանդման գործընթացում այդ վերջնարդյունքներն ապահովող գործունեության համապատասխան տեսակներ նախատեսելուն:</jats:p>