Abstract
<jats:p>DEFINICJA POJĘCIA: Ewaluacja działalności naukowej to instytucjonalna ocena dorobku naukowego podmiotów, uzyskanego w ustawowo przewidzianym okresie w poszczególnych dyscyplinach nauki. Ewaluacja podmiotów stanowi ważny instrument polityki naukowej państwa. Dzięki niemu państwo wskazuje istotne kierunki rozwoju, które wiążą naukę w Polsce z uznanymi wzorcami w Europie i na świecie. ANALIZA HISTORYCZNA POJĘCIA: Polska rozpoczęła program ewaluacji i kategoryzacji podmiotów w roku 1990. Pierwsze kategorie przyznano jednostkom naukowym w latach 1991–1998. Z końcem lat 90. opracowano parametryczną wersję systemu ewaluacji. Trzecią generację oceny instytucjonalnej opracował w roku 2010 Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych (KEJN). Po ewaluacji w roku 2017 powstała czwarta generacja oceny podmiotów w dyscyplinach nauki, którą wprowadziła w życie Komisja Ewaluacji Nauki (KEN) w roku 2022. UJĘCIE PROBLEMOWE POJĘCIA: Obowiązujący obecnie w Polsce model ewaluacji jakości działalności naukowej jest modelem mieszanym, parametryczno-eksperckim. Kształtując obecny model, przyjęto trzy podstawowe kryteria: poziom naukowy lub artystyczny, efekty finansowe, wpływ działalności naukowej na społeczeństwo i gospodarkę. Po raz pierwszy wynik ewaluacji stanowi podstawę przyznania podmiotowi uprawnień do nadawania stopni naukowych. REFLEKSJA SYSTEMATYCZNA Z WNIOSKAMI I REKOMENDACJAMI: Polski model ewaluacji działalności naukowej należy do rodziny systemów europejskich i charakteryzuje się stale wzrastającą rolą ekspertów. Odpowiada to aktualnym trendom występującym w krajach europejskich oraz inicjowanemu przez Komisję Europejską procesowi reformy oceny w sektorze badań naukowych. Polska stoi obecnie wobec wyboru między ewolucją obowiązującego systemu a przyjęciem modelu w pełni eksperckiego.</jats:p>