Abstract
<jats:p xml:lang="tr">Folklor, halkın kültürel ve sosyal birikimlerini inceleyen; sözlü edebiyat ürünlerini, gelenekleri, görenekleri, inançları ve günlük yaşam pratiklerini kapsayan bir bilim dalıdır. İnsanlığın ortak hafızasını oluşturan folklor, nesilden nesile aktarılırken zaman içerisinde değişime uğrayıp toplumsal dinamiklere uyum sağlayabilir. Türkiye’de folklor, Cumhuriyet dönemiyle halkın kültürel mirasının derlenmesi ve modernleşme sürecine entegre edilmesi amacıyla bilimsel bir inceleme alanı olarak gelişmiştir. Bu makale, 1938-1943 arasında yayınlanan İnsan dergisinde folklor biliminin hangi şekilde ele alındığını ve İnsan dergisinin genel yayın politikası içerisinde folklorik yazıların nerede durduğunu incelemektedir. İnsan’ın kurucusu Hilmi Ziya Ülken, folkloru medeniyetlerin dinamik bir bileşeni olarak ele alırken, halk kültürünün bireyden topluma genişleyen bir birikimle medeniyet inşasındaki rolüne vurgu yapmıştır. Ülken, halk edebiyatı ve geleneksel değerlerin modernleşme sürecine entegre edilmesi gerektiğini savunmuş, bu anlamda Türk hümanizmi doğrultusunda idealize edilen müşterek dünya medeniyetinin temellerine vurgu yapmıştır. Pertev Naili Boratav ise folkloru, halkın tarihsel ve toplumsal yapısının bir yansıması olarak değerlendirmiş, bu mirasın derlenip bilimsel bir yaklaşımla analiz edilmesinin önemine dikkat çekmiştir. Çalışma, Ülken ve Boratav’ın yazılarından hareketle folklorun hangi yönleriyle öne çıkarıldığını, bu iki düşünürün yaklaşımlarının İnsan dergisinin genel fikri çerçevesiyle nasıl uyum sağladığını detaylandırmaktadır. Çalışma, folklorun ulusal kimlik, modernleşme ve kültürel süreklilik bağlamında bir düşünce nesnesi olarak ele alınışına ışık tutmayı hedeflemektedir.</jats:p>