Abstract
<jats:p xml:lang="tr">İkinci Dünya Savaşı dönemi, Polonya edebiyatı ve özellikle şiiri açısından derin bir travma, direniş ve tanıklık sürecini ifade etmektedir. 1939’da Nazi Almanya’sı ve Sovyetler Birliği işgalleriyle başlayan süreç hem ülkenin siyasal ve toplumsal yapısını hem de edebî üretim biçimlerini köklü biçimde etkilemiştir. Bu dönemde Polonya şiiri, işgal koşulları altında yeraltı yayıncılığı, sürgün, toplama kampları ve silahlı direniş gibi deneyimlerle şekillenmiş; şiir, estetik bir uğraş olmanın ötesinde etik ve tarihsel bir sorumluluk üstlenmiştir. Krzysztof Kamil Baczyński, Tadeusz Gajcy ve Czesław Miłosz gibi şairlerin eserlerinde ölüm, yıkım, ulusal kimlik, ahlaki ikilem ve insanlık onuru gibi temalar ön plana çıkmıştır. Şiir, savaşın anlatıcılığını yaparken savaşın yarattığı sessizlikle mücadele eden bir ifade alanı da olmuştur. Savaşın gölgesinde yazılan bu metinler dönemin trajedisini belgelemiş, aynı zamanda insanın en karanlık koşullarda bile anlam arayışını sürdürebileceğini göstermiştir. Bu çalışma, İkinci Dünya Savaşı sırasında Polonya şiirinin tematik, biçimsel ve ideolojik özelliklerini inceleyerek, şiirin savaş koşullarında bir direniş ve tanıklık aracı olarak üstlendiği rolü ortaya koymayı amaçlamaktadır.</jats:p>