Abstract
<jats:p xml:lang="en">Geleneksel ve çağdaş konut mimarisi üzerine yapılan sürdürülebilirlik çalışmaları genellikle teknik ve çevresel performans ölçütlerine odaklanmaktadır. Bu çalışma ise geleneksel konut tipolojilerinin sürdürülebilirlik bağlamında çağdaş yorum potansiyelini mekânsal bellek, topluluk odaklı yaşam kurgusu ve ara mekân sürekliliği bağlamında tartışmaktadır. Araştırma, Doğan Kuban’ın çözümlemeleri doğrultusunda ele alınan geleneksel Türk hayatlı ev tipolojisini günümüz sürdürülebilir konut yaklaşımlarıyla ilişkilendirerek, bu mekânsal modelin çağdaş konut tasarımına nasıl aktarılabileceğini incelemektedir. Çalışmanın odak noktası, Wohnen Hoch Drei (Hamburg, Almanya) konut kooperatifi projesi üzerinden hayat, sofa ve avlu gibi ara mekânların çağdaş bir konut bağlamında nasıl yeniden üretildiğinin analiz edilmesidir. Proje, tasarımcılarının <i>topluluk odaklı yaşam kurgusunu, doğal malzemelerin kullanımını, peyzajla bütünleşmiş mekânsal organizasyonu ve mahremiyet ile ortak alanlar arasındaki dengeyi </i>vurgulayan tipolojisi nedeniyle seçilmiştir. Araştırma, nitel ve karşılaştırmalı bir yöntem izleyerek literatür taraması, geleneksel konut tipolojisi çözümlemesi ve çağdaş örnek analizi üzerinden yürütülmüştür. Sonuç olarak, çalışma geleneksel Türk hayatlı evinin yalnızca tarihsel bir miras değil, çağdaş sürdürülebilir konut tasarımı için yeniden yorumlanabilir, insan merkezli ve topluluk odaklı bir mekânsal model sunduğunu ortaya koymaktadır.</jats:p>