Abstract
<jats:p xml:lang="tr">Amaç: Endoskopik retrograd kolanjiyopankreatografi (ERCP) uygulanan hastalarda işlem öncesi ekokardiyografi zamanlaması ile hastanede olumsuz sonuçlar arasındaki ilişkiyi değerlendirmek.Gereç ve Yöntemler: Bu retrospektif kohort çalışmasında, 2015 ile 2024 yılları arasında ERCP uygulanan 40-70 yaş arası hastalar dahil edildi. Demografik özellikler, eşlik eden hastalıklar, kardiyoloji konsültasyonu, hastaneye yatıştan transtorasik ekokardiyografiye (TTE) kadar geçen süre, yatıştan ERCP’ye kadar geçen süre ve TTE’den ERCP’ye kadar geçen süre kaydedildi. Birincil sonuç, hastanede ölüm, yoğun bakım ünitesine yatış, intravenöz inotropik destek ihtiyacı veya hemodiyaliz olarak tanımlanan birleşik bir son noktaydı.Sonuçlar: Toplam 224 hasta dahil edildi. Gruplar arasında yaş, cinsiyet, hipertansiyon, diyabet mellitus veya koroner arter hastalığı açısından anlamlı farklılıklar yoktu (tüm p &gt; 0,05). Kombine sonlanım noktalarına sahip hastalarda malignite, olmayanlara göre daha sık görüldü (%27,3’e karşı %11,4, p = 0,035). Hastaneye yatıştan TTE’ye kadar geçen süre gruplar arasında anlamlı farklılık göstermezken, hastaneye yatıştan ERCP’ye kadar geçen süre kombine sonlanım noktalarına sahip hastalarda daha uzundu (5,0’a karşı 3,0 gün, p = 0,020). TTE-ERCP kategorilerinin dağılımı da anlamlı farklılık gösterdi (p = 0,007) ve TTE’den sonra %5 günlük gecikme, kombine sonlanım noktalarına sahip hastalarda daha sık görüldü (%22,7’ye karşı %6,4). Kardiyoloji konsültasyonu, kombine sonlanım noktası grubunda daha yaygındı (%63,6’ya karşı %40,6, p = 0,038). Birleşik sonlanım noktalarına sahip hastalarda ayrıca akut böbrek yetmezliği, pankreatit, başarısız ERCP, yoğun bakım ünitesine yatış, inotropik destek, hemodiyaliz ve hastane içi ölüm oranları da anlamlı derecede daha yüksekti (tüm p &lt; 0,05).Sonuç: Daha uzun ERCP zamanlaması, özellikle TTE ve ERCP arasındaki uzun aralık, ERCP uygulanan hastalarda hastane içi olumsuz sonuçlarla ilişkiliydi.</jats:p>