Abstract
<jats:p>W monografii podjęto pr&oacute;bę uchwycenia wizji człowieka wyłaniającej się z tw&oacute;rczości literackiej Charles&rsquo;a P&eacute;guy&rsquo;ego oraz z prac jego badaczy. Przedstawiono nowe ramy konceptualne związane z tematem dotąd niepodejmowanym w odniesieniu do tego autora &ndash; mianowicie z zagadnieniem człowieka. Kontekst analizy stanowi personalistyczna krytyka Mouniera, Delsol oraz innych badaczy, takich jak Brague, Compagnon i Finkielkraut. W rozdziale pierwszym om&oacute;wiono obecność tekst&oacute;w P&eacute;guy&rsquo;ego w tradycji historyczno-literackiej, natomiast w kolejnych pięciu analizowano r&oacute;żne wymiary człowieka &ndash; zar&oacute;wno transcendentny, jak i skończony &ndash; ukazane na tle francuskiej refleksji antropologicznej. Kontekstem rozważań były m.in.: antropologia Pascala, interpretacja tekst&oacute;w P&eacute;guy&rsquo;ego w ujęciu Mouniera, model świętości bazujący na postaci Joanny d&rsquo;Arc, krytyka nowoczesnej koncepcji człowieka oraz teologiczne uzasadnienie godności osoby ludzkiej. Zamykając rozważania, zaproponowano ujęcie tw&oacute;rczości P&eacute;guy&rsquo;ego jako wyraz literatury nadziei &ndash; nurtu przeciwstawnego wobec postmodernistycznych narracji o wyczerpaniu form i sens&oacute;w. W tym kontekście jego pisarstwo odczytywane jest jako zakorzenione w doświadczeniu przekraczającym język, otwarte na wymiar transcendentny, a zarazem nieustannie aktualne w odpowiedzi na kryzysy wsp&oacute;łczesnej kultury.</jats:p>